Zasiądźmy znów za stołem

i jak za dawnych lat

wspomnienia niewesołe

zamieńmy w śmieszny żart.

Kobiety naszych marzeń

niech siądą przy nas tuż,

to nic, że na zegarze

późna godzina już.

Za nasze polskie życie,

za takie, jakie jest,

wypijmy wódki łyczek

z domieszką cichych łez...

Wypijmy wódki łyczek

z domieszką cichych łez...

I niech serdeczne gniewy

na chwilę pójdą w kąt,

bo my jak morskie mewy

w tym domu mamy ląd.

Życie rozdaje role,

a czasem pisze wiersz,

niech o tym naszym stole

kiedyś napisze też.

Niech o tym naszym stole

kiedyś napisze też.^[1]