Jest tak wioska niewielka u podnóża Tatr,

gdzie w Biały łączy się Dunajec potoki bystre dwa,

A skalny wiatr z brzegu na brzeg goni wilgotny,

zadyszany łowiąc srebrne tony góralskiej muzyki.

Jest w Poroninie pomnik, pod którym ręce dzieci składają polne kwiaty...

Jest taki pomnik, przed którym starcy przystają z uśmiechem,

pozdrawiając bliskiego człowieka jak wtedy w dziewięćset trzynastym:

Witajcie towarzyszu Lenin!

Tu lato pachnie modrzewiem,a słoneczny czas

od śpiewu ptaków się zaczyna

jak w dzień, gdy do siostry Marii

pisał Lenin z Poronina:

„Prześlicznie tutaj, powietrze wspaniałe

i miejscowość zdrowa.

Z poczty odbieram co dzień

dużo gazet, mogę pracować...”

Żelazną drogą po szynach stalowych

toczyły się pociągi, wagony pocztowe,

wioząc w szarych kopertach

do Petersburga, do Moskwy, na Ural

słowa, co ruszyły z posad bryłę świata,

słowa, co ruszyły z posad bryłę świata!^[1]