Ponad głową nieba

Rozgwieżdżony skłon

I jak bochen chleba

Księżycowy krąg

I tysiące płonie

Nienazwanych gwiazd;

Przez dziecięce dłonie

Wciąż przecieka czas.

Przez kosmiczne błonie

Mknie w nieznaną dal.

Nasza ziemia, jak kometa,

Gdzieś po nieboskłonie

Hen, donikąd gna;

Kto jej przyszłość zgadnie –

– Może ty czy ja?

Bezgraniczna przestrzeń

Czy gdzieś ma swój kres?

Póki pytasz, jeszcze

Prawdę poznać chcesz.

Przez kosmiczne błonie...

Lecz nim świat przeminie,

Razem z nami bądź

Tutaj, gdzie w dolinie

Jest Muminków dom.

Jeśli masz apetyt

Na przygody smak,

Przeżyj czas komety

Z Muminkami tam.

Przez kosmiczne błonie...^[1]