Na twoją cześć, rzekłem, będę wysławiał księżyc

opowiadał kolor rzeki

znajdę nazwy dla agonii

i ekstazy mew

Ponieważ ty jesteś blisko

cokolwiek człowiek, czyni, widzi,

sieje czy sadzi jest blisko, należy do mnie;

mewy śpiewają, wolno wijąc się

na włóczniach wiatru;

stalowe wrota w górze rzeki;

most dzierżący w kamiennych palcach

jej zimny błyszczący naszyjnik z pereł.

Gałęzie przybrzeżnych drzew

jak drżące wykresy fal

przyzywają księżyc na pomoc

aby wydrzeć ciemnemu niebu

swoje gwałtowne podróże,

lecz niebo nie odpowiada.

Gałęzie pozwalają dźwięczeć

dalekim wiatrom.

Swoim ciałem i głosem

mówisz za wszystko

Odarłeś mnie z mojej obcości

Uczyniłaś mnie jednością

z korzeniem mewą i kamieniem

i ponieważ śpię tak blisko ciebie

nie mogę ich objąć

ani osobno wyznać im mej miłości.

Martwisz się, że odejdę.

Nie odejdę od ciebie.

Tylko obcy wędrują.

Posiadając wszystko

nie mam dokąd pójść.^[1]