O świcie wstałem, ja – wielki leń

I tak się zaczął właśnie mój pechowy dzień.

Pakuję bagaż, przekręcam klucz

I wkrótce biegnę, ile sił, na dworzec już.

Tam na peronach codzienny gwar,

A z nieba ciurkiem leje się lipcowy żar.

Lecz ja z emocji nie czuję nic,

Chcę jak najszybciej ruszyć i u celu być.

Pospieszny pociąg ósma dwie,

Do ciebie wkrótce wiezie mnie,

Turkoczą koła, aż się serce naprzód rwie –

– Pospieszny pociąg ósma dwie!

Mijane stacje na pamięć znam

I świat za oknem jakby wciąż taki sam...

Więc choć to wszystko przybliża nas,

Lecz mi w przedziale dłuży się okropnie czas!

Wysiadam wreszcie, rozglądam się,

Lecz na końcowej stacji nikt nie czeka mnie...

– Podróże kształcą! – konduktor rzekł –

– Powrotny pociąg złapie pan o ósmej dwie!

Pospieszny pociąg ósma dwie,

W powrotną drogę wiezie mnie,

Turkoczą koła, jakby świat miał skończyć się –

– Pospieszny pociąg ósma dwie...^[1]