O świcie do pracy,

Jak inni rodacy,

W pociągu cuchnącym od brudu;

O czwartej nad ranem

W deszczowy poranek

Do fabryk, warsztatów i budów...

Dwie pajdy w gazecie,

Zmęczony, bo przecie

Do późna dzieciaki nie spały

I kleją się oczy

I żal mu tej nocy

I świata, co miał być wspaniały.

Polski święty, polski święty

Nie przywdzieje aureoli, nie przystroi mirtem głowy – polski święty...

Polski święty, Polski święty z codziennością się mozoli –

– Pospolity szary człowiek, polski święty...

Spóźniona od rana,

Bez przerwy zaspana,

A malec w wózeczku wciąż płacze,

Więc szepce do ucha:

Maleńki, posłuchaj,

W niedzielę pójdziemy na spacer...

Po pracy znów biega,

Bo coś kupić trzeba

I dziecko odebrać z przedszkola;

Tak piątki i świątki,

Rachunki, porządki,

Codzienna ech, dola, niedola.

Polski święty, polski święty...

Jak wierzba i sosna

W krajobraz tu wrosła

Codzienna kolejka po życie.

W niej wszyscy jednacy,

Po prostu – rodacy,

Przed każdym to samo nakrycie.

Spokojnie i godnie,

Miesiące, tygodnie

Na swoją kolejkę czekają,

A Ziemia się kręci

A oni – wyklęci –

– Nie trafią stąd nigdy do raju...

Polski święty, polski święty...^[1]