Choć sporo nam przybyło lat

I zmienił w lustrach wszystkie twarze

Kapryśny świat,

Choć zabrał czas stracone dni

Lecz tamtych pragnień, tamtych marzeń

Nie zmienił nic.

I wraca wciąż z pożółkłych stron

Przerwany motyw i nadziei dźwięczny ton

I życie znowu proste jest,

Że chciałbyś zerwać się i biec

Po nieba kres.

Lecz budzisz się pośrodku snu

I tamten obraz bezpowrotnie znika już

I znowu masz zbyt wiele lat

By szukać sensu w biegu dat

I zmieniać świat.

Ze starych zdjęć uśmiecha się

Ukryty kiedyś, gdzieś w pudełku,

Wczorajszy dzień

I nie wiesz sam, kim był ten ktoś,

Kto nie znał jeszcze barwy smutku,

Kto śmiał się w głos.

I wraca wciąż z pożółkłych stron...

Bo nie wie nikt, co niesie czas,

Dopóki zegar nie pokaże

Ostatniej z szans,

Dopóki wiatr nad głową gra

I płyną smukłe łodzie marzeń

Do brzegu dnia...

Lecz budzisz się pośrodku snu...^[1]