Przestańcie stale nas przepraszać

I mówić, że błądzicie

Spójrzcie na nasze zmęczone twarze

Szare i zmięte jak nasze życie.

Przestańcie do nas apelować

O godność i dyscyplinę pracy

Wreszcie zacznijcie się zastanawiać

Gdy do nas wołacie Drodzy Rodacy.

Przestańcie wmawiać nam głupotę

Anarchię i brak doświadczenia

Zamiast klajstrować, gdzie popadnie

Od siebie zacznijcie zmieniać.

Przestańcie mówić o wrogości

Do ustroju i sąsiada

Policzcie ile wytwarzamy

A ile możemy innym dawać.

Przestańcie ludzi oszukiwać

Zamykać oczy, chować głowy

Zamieniać godność i kulturę

W olbrzymi sklep monopolowy.

Przestańcie dzielić nas i skłócać

Rozdzielać punkty, przywileje

Przemilczać niewygodne fakty

Fałszować historyczne dzieje.

Przywróćcie wartość wielu słowom

By już nie były pustymi słowami

By żyć z godnością i pracować

Z solidarnością między nami.

Przestańcie ciągle nas przepraszać

I mówić, że błądzicie

Spójrzcie na nasze matki, żony

Szare i zmięte jak nasze życie.^[1]