Powiedz, po cóż tyś mnie całowała,

Szepcząc słowa wyznania przez łzy

Tyś swą głowę na pierś mą skłaniała,

A wokoło pachniały nam bzy

Ach w tę noc cudną noc, gdyśmy dwoje,

Pozostali w ogrodzie wśród bzów.

Całowałem ramiona ja twoje,

Snując nici pajęczych słów

Słowik nucił nam pieśń nad głowami,

Zapatrzony w niebiańską dal...

Upojony własnemi trelami

Wyśpiewywał nam miłość i żal

Chyba po to bym przeklął swój los.

Pękła nić, złota nić, co złączyła

Nasze serca w pamiętną tę noc

Tyś me życie jak pył zniweczyła

Dziś nie wierzę w kochania już moc

Jam skazany na wieczne konanie,

Na mym grobie obwinie się bluszcz

Ty na scenie w rozpustnym szantanie.

Miłość swoją sprzedajesz na kruszcz

Po cóż było całować i kłamać

Żeby cisnąć mnie potem na stos

Po cóż było mi rozkosz oddawać.^[1]