Jedzie szlachcic okoliczny,

Konik pod nim śliczny,

On do korda przypasany,

A konik zhasany.

Hej duszenko, hej panienko,

Wyjrzyj przez okienko;

Mam konika po Czerkiesie,

A on poległ w lesie.

Powiedz ojcu panieneczko

Powiedz, jaskółeczko;

Niech już wyjdzie z puszczy czarnej,

Bo to postrach marny.

W Żejmach nasi polakowie,

Jako samo zdrowie,

Z poza Niemna już przybyli,

Obóz rozłożyli.

Co tam broni, co tam cudu,

Co ślicznego ludu!

A tak żywo ognie płoną,

Że aż bije łono.

A przy ogniu brzmi wesoła

Piosenka do koła:

„Alboż my to jacy, tacy?

Wszak my krakowiacy!”

„Nie pobiją naszej wiary

Ojczyzna nie zginie,

Póki Litwą Niemen stary,

Polską Wisła płynie!”

A więc bądź mi szczerze radą,

Wszystko złe przeminie,

Bo od Wisły oni jadą,

A tam Niemen płynie.^[1]