Poza zasięgiem twojej świadomości

w okopach wyzysku i totalnego zapomnienia

na polach minowych ludzkiej nędzy

pod ostrzałem obojętności i zezwierzęcenia

Są oczy, które widzą

są uszy, które słyszą

serca, które czują

usta, które krzyczą

Gdy ludzka bezradność zagląda w oczy

a krzyków rozpaczy już nikt nie chce słuchać

pod ostrzałem strachu

w okopach zwątpienia

gdzieś w dalekim kraju i na sąsiedniej ulicy

Są oczy, które widzą

są uszy, które słyszą

serca, które czują

usta, które krzyczą

Na drugim kontynencie i w bloku obok

gdy rozpacz staje się codziennością

gdzie o nadziei już wszyscy zapomnieli

poza granicami naszej świadomości

Są oczy, które widzą

są uszy, które słyszą

serca, które czują

usta, które krzyczą.^[1]