Słońca dysk zaginął już w konarach

Na polanę szary spłynął zmrok

Smętnie zadzwoniła gdzieś gitara/bis

W ciemnej ciszy czyjś zamiera krok.

Przy ognisku wędrowców gromada

W blasku iskier zamarł cieni krąg

Wysłuchują struny opowiadań

zasłyszanych gdzieś daleko stąd.

Pięciolinią wyznaczonym szlakiem

błądzi zapomniany niemy cień,

a tu w troskach smętnie zadumany

żegna świątek odchodzący dzień.

Znika w dali kalejdoskop twarzy

Zgasłych ognisk dym już sięga chmur.

Pomyśl, ile niespełnionych marzeń

łączy z sobą pożegnanie gór.

Już nie znikną góry z twoich wspomnień

oczy ikon nieprzebyty szlak.

Szumu jodeł nie da się zapomnieć

będziesz do nich wracał w swoich snach.^[1]