Spragniony ciebie, spragniony tak do końca
cierpiałem cicho, gdy patrzyłaś tak
spowity w blask, spowity w blask twojego słońca
umierałem patrząc jak odchodzisz sama!
A jednak wciąż żyję, wciąż serce pompuje krew
i ciągle tli się nadzieja, że kiedyś jeszcze cię spotkam
wtedy już nie pozwolę ci odejść
zabiorę cię tam gdzie jeszcze nigdy nie byłaś
zabierzesz mnie tam gdzie jeszcze nigdy nie byłem.[1]
Bibliografia
1. |
http://www.wlochaty.most.org.pl/ |
