Co to za czasy, co się dzieje?

To nie są czasy, to jest cyrk!

A może ja się już starzeję

I nie pojmuję z tego nic?

Automat szczerzy uzębienie –

– Jak tutaj dalej żyć?

Komputer mózg mi programuje

Na poczekaniu, bez kolejki,

Jak pod narkozą – nic nie czuję,

A zamiast myśli mam numerki!

Automat ciało pielęgnuje,

Przyspiesza obieg krwi!

Codziennie rano ręka mi kawę pod nos podaje,

Około pierwszej na biurku

Serwuje mi drugie śniadanie,

Około piątej pięć

Budzi się chęć,

Około szóstej sześć

Kończy się dzień,

A potem cisza, relaks

I ekran mi mówi:

Dobranoc!

Elektroniczny rytm perkusji

Natrętnie wciska się do ucha,

Bez niedomówień, bez aluzji

Nastawiam kanał swój i słucham...

Automat w zamian daje buzi

I całkiem dobrze mi!

Bo już od rana kawę ręka ta sama podaje...^[1]