Nawet nie wiesz czyj to wiersz

Przepisałeś w parę zdań.

Trzymasz w ręku kilka szarych zdjęć

Pejzaż, który wypadł z ram.

Co powiedzieć, dokąd pójść,

Gdy jak kamień ciąży dłoń,

Kiedy niebo nagle spadło w dół,

Gdy się zdarzeń zamknął krąg.

Przebudź się, otwórz okno, otwórz drzwi

Przebudź się, nie wstydź się tej jednej łzy.

Przebudź się, dzień w ramiona weź

Jak kiedyś brałeś już,

Przebudź się i ku słońcu obróć twarz,

Przebudź się, przecież można przegrać raz,

Przebudź się, przyjdzie czas, że się nauczysz żyć,

Przyjdzie czas.

Spójrz, tramwaje puste już,

Możesz nimi jechać w świat.

Przedpołudnia chłodny jeszcze kurz

Na dworcowej ławie siadł.

Stary plakat śpi za szkłem,

Strzępi wiatr sukienki chmur,

Nim przez ramię spojrzysz kiedyś wstecz,

Popatrz chwilę w miasta nurt.

Przebudź się, otwórz okno, otwórz drzwi

Przebudź się, nie wstydź się tej jednej łzy.

Przebudź się, dzień w ramiona weź

Jak kiedyś brałeś już.

Przebudź się i ku słońcu obróć twarz,

Przebudź się, przecież można przegrać raz,

Przebudź się, przyjdzie czas, że się nauczysz żyć,

Przyjdzie czas...^[1]