Żył kiedyś rzeźbiarz genialny,

Skromny i wielce nieśmiały,

Za sprawą muzy skrzydlatej

Kandydat do wiecznej chwały.

Za sprawą muzy skrzydlatej

Kandydat do wiecznej chwały.

Raz postanowił wyrzeźbić

Pomnik ku chwale kobiety,

Lecz różnych imał się technik –

– Ale bez skutku. Niestety.

Lecz różnych imał się technik –

– Ale bez skutku. Niestety.

Długo z materią się zmagał,

Zmysły w ascezie wciąż ćwiczył,

Aż wpadł na pomysł najprostszy

I zrobił pomnik... dziewicy!

Aż wpadł na pomysł najprostszy

I zrobił pomnik... dziewicy!

Ogromna bryła gliniana

Tkwi na cokole jak święta,

Pod nią zaś napis wykuty,

Napis króciutki: „Nietknięta!”

Pod nią zaś napis wykuty,

Napis króciutki: „Nietknięta!”

Lecz rzeźbiarz, że był genialny,

Rzeźbić w tej glinie chciał dalej

I tak się zawziął paskudnie,

Aż swoje dzieło... rozwalił!

I tak się zawziął paskudnie,

Aż swoje dzieło... lalala!

Nieraz by przejść do historii

Zgoła potrzeba geniusza,

A nieraz tylko wystarczy,

Żeby niczego nie ruszać!

A nieraz tylko wystarczy,

Żeby niczego nie ruszać!^[1]