Wiem teraz to aż nadto wiem,

Że szczęście bywa takie ot.

Za małe by nim dzielić świat,

Zbyt wielkie, aby sobie wziąć,

Że zdarza się nierzadko tak,

By o szczęściu powiedzieć móc.

Przeoczone, zawinione,

Zawinione pół na pół.

Że zdarza się nierzadko tak,

By o szczęściu powiedzieć móc.

Przeoczone, zawinione,

Zawinione pół na pół.

Przeoczone gdzieś, przeoczone gdzieś.

A kiedy raptem z dnia na dzień

Odnajdę inny szczęścia trop,

Czy zbraknie go tym razem też,

Czy starczy, aby sobie wziąć,

Czy wtedy również przyjdzie mi

O swym szczęściu powiedzieć znów.

Przeoczone, zawinione,

Zawinione pół na pół.

Czy wtedy również przyjdzie mi,

O swym szczęściu powiedzieć znów.

Przeoczone, zawinione,

Zawinione pół na pół.

Przeoczone gdzieś, przeoczone gdzieś...^[1]