Przy piwie w karczmie w Limanowej

zapatrzeni w siwe mgły jesienne

czekaliśmy na autobusowe

ostatnie w lato połączenie

Buk przez okno złoty talar rzucił

Słońce na obrusie

Od dziewczyny w barze pożyczyłem uśmiech

oddam w autobusie.

A po lesie wiatr, a po lesie wiatr

rwie na strzępy pajęczyny nić

A po polu wiatr, a po polu wiatr

rozsypuje kopce siana w pył

Do pustynnych traw się tuli

skrada się do pustych ptasich gniazd

po strumieniach z wody śpiewa

lekkomyślny wiatr.

Wpatrzeni w okno milczeliśmy wszyscy

nikt nie przerywał nam czekania

Nawet gitary zacisnęły zęby

wiedziały już, że nie będzie grania

Oczy dziewczyny szeptały: zostań

czas się zatrzymał w Limanowej

Oddałem uśmiech, przewróciłem kufel

na stole talar złoty został.^[1]