Przychodzisz, odchodzisz,

Zaglądasz tu jak po ogień,

Jak gdybyś miał przeciw sobie

Cały świat.

Codziennie, niezmiennie

Znużony i tak samotny,

Wyrywasz się jak przelotny

Wiatr.

Przychodzisz, odchodzisz

I z tłumu obcych godzin

Wykreślasz stracony czas.

Wędrowiec wieczny, wieczny gość,

Na jedną kartę stawiasz los

A gdy świtu kruchy liść

Za oknem z chłodu drży,

Nie zatrzyma cię już nic.

I gdy barwę tracą sny,

Zrywasz się, by iść,

Gdzieś, przed siebie, dalej iść.

Odchodzisz, przychodzisz,

Z daleka a może z bliska,

Z podróży czy na walizkach,

Dzień po dniu.

Zmęczony, znużony,

Nostalgii chłód niesiesz z sobą

I bezmiar chmur ponad głową –

– Spójrz...

Nie czekasz, uciekasz

Lecz z bliska czy z daleka,

A jednak, wciąż wracasz tu.

Wędrowiec wieczny, wieczny gość,

Na jedną kartę stawiasz los

A gdy świtu kruchy liść

Za oknem z chłodu drży,

Nie zatrzyma cię już nic.

I gdy barwę tracą sny,

Zrywasz się, by iść,

Gdzieś, przed siebie, dalej iść.

Przychodzisz, odchodzisz...

Przychodzisz, odchodzisz...

Przychodzisz, odchodzisz...^[1]