Płynie potok doliną,

Nad potokiem jawory,

Tam ja z tobą, Justyno,

Słodkie pędził wieczory

Noc się krótka zdawała,

Żegnamy się z świtaniem,

Miłość sen nam zabrała,

Miłość żyje niespaniem.

Nikt nie widział, nie szydził,

Niebo świadek jedyny,

Jam się nieba nie wstydził,

Miłość była bez winy.

Raz się chmura zebrała,

Piorun skruszył dębinę;

Tyś mię drżąca ściskała

Mówiąc sama nie zginę.

Oto przy tym strumieniu,

Oto przy tej jabłoni,

Wieleż razy w pragnieniu

Wodę piłem z jej dłoni.

Dziś gdy nas w swym gniewie,

Los rozdzielił opaczny,

Znaki nasze po drzewie

Popsuł pasterz niebaczny.

Już się ślady zmazały

Las zarasta krzewiną!

Potok, drzewa zostały

Ciebie nie masz Justyno^[1]