Purpurowe żagle pierwszych snów

Wyruszają w morze znów, i znów.

Małych kapitanów czeka wielka droga,

Pierwszy szlak, drugi szlak.

Gubią się nadzieje, gdzieś na skalnych progach.

Snu nam brak i szczęścia brak.

Granatowe żagle drugich snów

Wyruszają w morze znów, i znów.

Razem z kobietami budujemy domy,

Pierwszy raz, drugi raz.

Zawieszamy gniazda, gdzieś na skałach stromych.

Mamy czas, wciąż mamy czas.

Wypłowiałe żagle trzecich snów

Wyruszają w morze, brak nam słów.

Nauczeni w szkole skrywać to, co boli,

Śnimy, że; śnimy, że

Znów się narodzimy, znów się połączymy,

Żeby żyć nie bardzo źle.^[1]