W kolejce po spokojne sny

Zbieramy w dłoni krople chwil,

Niepewni co się zrodzi z nich

Z biegiem dni.

Czekając na pomyślny wiatr

Chowamy w sobie wzruszeń ślad

Na lepsze czasy, lepszy świat,

Lepszy świat.

A codziennie obok nas

Stracony płynie czas...

Z bagażem niepotrzebnych trosk

Idziemy, dokąd wskaże los,

Na czworo dzieląc każdy włos,

Każdy włos.

I bywa, że gubimy gdzieś

Wszechmocnej zgody kruchy sens

I nie stać nas na żaden gest,

Żaden gest.

Wtedy wszystko leci z rąk,

Nadzieja idzie w kąt

I już blisko stąd

Na dno...

Najbardziej ludzi dzieli stół –

– Dotąd mój, dotąd twój –

– Nasz – pół na pół!

Z tej strony ty, z tamtej ja,

A chleb ten sam!

Z tej strony ja, z tamtej ty,

Noce i dni!

A w środku mur, ciszy mur

Dzieli nasz stół!

W kolejce po spokojne sny

Zbieramy w dłoni krople chwil,

Niepewni co się zrodzi z nich

Z biegiem dni.

I bywa, że gubimy gdzieś

Wszechmocnej zgody kruchy sens

I nie stać nas na żaden gest,

Żaden gest.

A codziennie obok nas

Stracony płynie czas

I tak blisko stąd

Na dno...

Najbardziej ludzi dzieli stół... etc.^[1]