Gdy wezmą nam ostatni chłam, ostatni łach do spania.

Ja na to w śmiech, panowie, ja wchodzić nie zabraniam.

Gdy oclą mi ostatnie drzwi, ostatni dach nad głową.

To powiem cóż – bywało już i zimno, i niezdrowo.

Czy pan jest sam, czy panów dwóch,

otwieram drzwi na oścież.

Ach co za szum,

ach co za ruch,

ach jacy mili goście.

Siekierę weź i porąb stół,

gdy trudność się wyłania.

Bo to co gram,

co w sercu mam,

jest nie do odebrania.

Gdy wezmą nam ostatni chłam, ostatni łach do spania.

Ja na to w śmiech, panowie, ja wchodzić nie zabraniam.

Gdy przyjdzie ta, co kosę ma i oczy jak latarnie,

dam wódki gram i – ech madame – niech pani mnie przygarnie

Jak żyło się, tak żyło się

otwieram drzwi na ościerz.

Weź ręce dwie i oczy te,

o więcej mnie nie proście.

Zrób tylko pstryk i wyłącz dźwięk

i miejsce zrób na saniach,

bo to co gram,

co w sercu mam,

jest nie do skasowania.

Jak żyło się, tak żyło się

otwieram drzwi na ościerz.

Weź ręce dwie i oczy te,

o więcej mnie nie proście.

Zrób tylko pstryk i wyłącz dźwięk

i miejsce zrób na saniach,

bo to co gram,

co w sercu mam,

jest nie do skasowania.^[1]