Zapytałam: kim jestem i dokąd idę

W odpowiedzi usłyszałam

Dałem ci cały świat, półkule obie

I oceanów wielki szmat

Dałem ci rozum w głowie

I osiemdziesiąt do stu lat ludzkiego losu

A ty wybieraj tak czy nie

Czy będziesz słuchać mego głosu.

Dałem ci wszystkie cuda świata

Także te nie odkryte

I gwiazdy co wracają nocą

Choć nikną bladym świtem

Wszystko jest w twojej mocy

Zależne od zrozumienia

Jedna prawda moja jest –

– to sens twego istnienia.

Lecz prawda świętych ksiąg

Nieprosta do zrozumienia

W rozumie twoim cierniem jest

Prowadzi do zwątpienia

I gmatwa proste ścieżki.

Niech cię pokory uczy

Abyś ty sam siebie

Pychą nie zdusił.

Byś rozum doskonalił

I mógł pojąć szybko

Te zer tysiące co stoją

Za zwykłą jedynką.

W dążeniu do światła

Byś szedł prostą drogą

W tym ci i ja i te księgi

Te święte pomogą.

Ostawiam cię samym

Byś jadł owoc życia

I by wciąż cię nęciła

Wielka tajemnica

Co stworzysz to twoje

Gdzie dojdziesz tam będziesz

A syn twój pójdzie dalej

I rozum twój posiędzie.

Dałem ci cały świat, półkule obie

I oceanów wielki szmat

Dałem ci rozum w głowie

I osiemdziesiąt do stu lat

Ludzkiego losu – ...^[1]