Blady świt, prawie niewidzialny dzień

Cienie dwa rzuca kiedy budzę się

Płaczę gdy ponad wszystko wierzę, że

Nawet anioł stróż nie usłyszy wtedy mnie

Po co miałby stać i domyślać się czy wiem

Że on przy mnie trwa czy chcę czy nie

Wcale nie jest lżej oko w oko wstydzić się

Trudniej wspólną łzę zatrzymać...

Bo kto był sam ten prawdę zna...

Zanim zranię się, proszę nie ostrzegaj mnie

Muszę poczuć ból żeby poznać jego sens

Nawet jeśli wiesz że coś złego stanie się

Nie ochraniaj mnie, nie zatrzymuj...

Bo kto był sam ten prawdę zna...

Gdy na niebie swym znikam i pojawiam się

To zapada noc lub nastaje nowy dzień

Nauczyłam się rzucać pojedynczy cień

Ale nigdy go nie zatrzymam...^[1]