Paryż, Londyn, Rzym – nie do wiary, że być mogą takie miasta

Gdy się ma M-3 i w codzienność, jak w doniczkę człowiek wrasta

Nagle dzisiaj cud, za oknem Moulin Rouge

Widzę w lustrze twarz, ten styl

Sobowtór mój, czy ja, paryski szyk budzi

Czas znów żyć

Sceny z życia artystek małych scen

Złote dni, ślady łez

Sceny z życia solistek małych scen

Hotel Grand, mini wdzięk

Sceny, ranne migreny, nocny luz

Duszna woń, sztuczny krusz

Straty, wielkie dramaty, gorzki śmiech

Sceny scen, ze scen

Wieluń, Lądek, Żnin – nie do wiary, że być mogą takie miasta

Gdy się jest w Bordeaux i w Olimpię, jak w doniczkę człowiek wrasta

Czasem taka myśl przez głowę ptakiem gna

Gdy wychodzić mam, jak dziś na deski scen tych miast

Gdy słucham braw

Kocham, kocham świat

Sceny z życia artystek małych scen

Złote dni, ślady łez

Sceny z życia solistek małych scen

W blasku braw – śpiew^[1]