Goniąc buntowniczą myśl

za nic wszelkie masz granice

nie wiesz jak zazdroszczę ci

kiedyś ja

próbowałem takim być

takim być

nasze drogi przetną się

jak dwie proste równolegle

nie wiem kiedy

nie wiem gdzie

może tu

taka nieskończoność jest

choć każdy wędrowiec

przemierza własny świat

ma nocą nad głową

te same roje gwiazd

na ziemi tej samej

zostawia ślady stóp

nie wiem ile we mnie śni

pragmień jeszcze nie nazwanych

może przyjdzie taki dzień

kiedy ty

w jednej chwili spełnisz je

na razie po schodach

mozolnie wspinam się

im bliżej tym dalej

i bardziej stromo jest

potykam się nagle

i spadam głową w dół

by zacząć znóóóóóów!^[2]