Zasnąwszy raz cicho z wieczora,

Marzyłem cudne same sny,

Na błonia zaszła wiosny pora,

Kwitły wokół róże i bzy,

A z góry z powietrznej przestrzeni

Zstępował lekko anioł stróż,

W smugach różnobarwnych promieni,

W świetlnym blasku porannych zórz.

I wziąwszy mnie anioł w ramiona

Wraz ze mną gonił tęczy ślad,

Nieznanym czarem uniesiona

Wybujała dusza nad świat;

Ach! tam ponad płaczu padołem

Sięgając nieba prawie bram,

Czułem się na poły aniołem,

Dziwną błogość poznałem tam.

Czemuż marzeń zrywa się nić?

Jakbym pragnął tak wiecznie śnić!^[1]