Rankiem w ciemności miasto zmęczoną otula twarz

Dziś tak jak wczoraj czas nam przecieka przez palce dnia.

W snu labiryncie tworzysz o świcie nowy świat

Domy w nim proste, ulice z sosen i okna z gwiazd.

Tutaj drogą w swoją stronę można wreszcie iść

Wtedy chce się żyć, chce się żyć

Tu wolnością wiatr pijany na twych włosach gra

Liście nie szczędzą mu wielkich braw.

Sopran budzika rankiem odpycha twój nowy świat

Znowu do nieba, znowu do piekła – wyścig trwa

Czasem w niedzielę pociąg cię wiezie w ocean drzew

nagle spostrzegasz, że sen za tobą przybiegł tu też.

Tu gdzie drogą w swoją stronę...

Kiedy drogą w swoją stronę.../X3^[1]