Senne popołudnie

Senne popołudnie

Z nieba żar, asfalt miękki, jak plusz

Zapadam się

Widzę hamak i kładę się już

Niech kołysze mnie

Ktoś wachlarzem wysyła mi wiatr

Słyszę jak w szklance już pęka lód

Ktoś owoce z drzewa mi rwał

I przyniósł tu

Proszę spójrz

I tylko siebie do szczęścia nam brak

W senne popołudnie

I tylko siebie odmawia nam świat

Żeby było trudniej

Senne popołudnie

Słońcu wcale nie spieszy się w dół

I co mi tam

Wielkie morze napełnił ktoś więc

Wystarczy wstać

Palce stóp miły przenika chłód

Niby dreszcz który od ciebie znam

Teraz tylko stań za mną i mów

O właśnie tak

Właśnie tak

I tylko siebie do szczęścia nam brak

W senne popołudnie

Tylko siebie odmawia nam świat

Żeby było trudniej

I tylko siebie do szczęścia nam brak

W senne popołudnie

Tylko siebie odmawia nam świat

Żeby było trudniej

I tylko siebie do szczęścia nam brak

W senne popołudnie

Bez ciebie cisza przeszkadza mi spać

Miasto się wyludnia

Senne popołudnie

Senne popołudnie

Miasto się wyludnia^[1]