W życiu kobiety pończocha

Bywa ważniejsza niż duch

No bo mężczyzna kocha

Zgrabne nóżki i z cicha

Do takich nóżek dwóch

Wciąż wzdycha.

Właśnie ten cud mnie uroczył

O nich wciąż myślę, marzę i śnię,

Kuszą mnie odtąd nie oczy

Nie usta lecz nóżki dwie.

Były w pończoszkach „Szaniewa”

Których moc każda pani zna,

Wdziękiem krew męską zagrzewa

Nóżka taka zgrabna, jak ta

Zachwyt dokoła rozbrzmiewa

Cudne wspomnienie tych chwil,

A to pończoszki „Szaniewa”

Nóżkom nadały swój styl.

Gdy mnie kochanka zdradziła,

Rzekła mi tylko „adien”

I radość się skończyła,

Został tylko żal gorzki

I zapomniane dwie pończoszki

Inny mi zabrał jej ciało,

Wiem, że ust swoich nie da mi już,

Ale jej serce zostało

Gorące bijące tuż.

Było w pończoszkach „Szaniewa”

Których moc każdy dobrze zna,

Serce to krew mi zagrzewa,

Bije wciąż dla mnie i gra.

Radość na nowo rozbrzmiewa

Cudne wspomnienie tych chwil,

A to pończoszki „Szaniewa”

Sercu nadały swój styl.^[1]