Gdy w nocną ciszę

Wiatr do snu listkami kołysze,

A miesiąc blady

Rozsiewa djamentów mirjady...

Tak dziwnie słodko mi z tobą,

ty moja pieszczotko,

Że życie całe całowałbym twe rączki małe,

białe rączki dwie.

Jednak w oczętach błyszczą łzy...

Czemu serduszko twe drży?

Czy o miłości mówić nie chcesz nic?

Lub też nie kochasz może mnie.

Ach! O śnie!...

Zaufaj mi, nie lękaj się,

Aniele mój, ja kocham cię.

Pójdź wyśniona,

Do ciebie wyciągam ramiona...

Tyś mem marzeniem,

Tyś życia jedynem pragnieniem...

Niech słowa twoje otworzą mi raju podwoje!

I będziem śnili i będziemy marzyli

w rozkosznym, cudnym śnie.^[1]