Skończyło się na kilku słowach

Niepotrzebnych wcale nam,

Urwała się jak nić rozmowa –

– Kto jej nie chciał, ty czy ja?...

Za nami już zostało wszystko,

Bez powrotu minął czas,

A spokój serca, choć był tak blisko,

Jak na wietrze świeca zgasł.

Nie wie nikt prócz nas,

Że gdzieś, tak jak dym,

Rozwiał się nasz świat

A my razem z nim.

Nie wie nikt prócz nas,

Że już nie ma nic

Z tamtych snów i słów,

Z tych lat, z tamtych dni...

A zdaje się, że tylko trzeba

Zetrzeć z oczu żal i gniew,

Wyrzucić z siebie krótkie „przebacz”

I zatrzymać myśli bieg.

Lecz kiedy już wyciągam ręce,

Czuję tylko ciszy smak

I wiem, że chcieć nie mogę więcej,

Że jak jest, zostanie tak.

Nie wie nikt prócz nas,

Że gdzieś, tak jak dym,

Rozwiał się nasz świat

A my razem z nim.

Nie wie nikt prócz nas,

Że już nie ma nic

Z tamtych snów i słów,

Z tych lat, z tamtych dni...

Zrywam się -– dokąd? Nie wiem...

Skreślam wolno dzień po dniu.

Może jeszcze znajdę ciebie,

Zaplątaną gdzieś w bezbarwny tłum.^[1]