Gdzie złoty żyta łan

Przecina rzeka dróg,

Na złość wiatraki siadły tam,

Jak ćmy skrzydłami w dół.

Śród kolorowych malw

Słomiany chaty dach

I wiatr, co wierzbom pieśni gra,

Bezdomny wiatr, swobodny wiatr, polski wiatr.

Wiatraki, z niebiosami toczą wieczny spór,

W koronie białych chmur,

Zapomniane, niepotrzebne już.

Wiatraki, zadumane wśród lednickich wzgórz,

Przeszłości płacą dług

Na piastowych grzędach pól.

Gdy zmierzchu szary ptak

Zakryje nieba skłon,

Do snu dźwięk dzwonu daje znak

I z łąk przybywa noc.

A gdy z jeziornej mgły

Opadną pierwsze łzy

I gdy kolejny wstanie świt

Wioskowy krzyż w drogę znów każe iść.

Wiatraki, z niebiosami toczą spór,

W koronie białych chmur,

Zapomniane, niepotrzebne już.

Wiatraki, zadumane wśród lednickich wzgórz,

Przeszłości płacą dług

Na piastowych grzędach pól.^[1]