Zasuszony w książce kwiat

Zgubił się gdzieś,

Z dawnych marzeń nie zostały

Już nawet ślady łez;

Obiecałeś...

Okruch słońca zgasł na szybie

Zanim zapłonął,

Zagubione w ciszy słowa

W rozpaczy toną,

Nie tak to miało być..

Obiecałeś!

O, słów nie rzuca się na wiatr,

Bo słowa i tak

Jak ptak powracają.

O, słów nie rzuca się na wiatr

Więc milczmy choć raz!

Więc – stop!

Nie mów nic więcej...

Obiecałeś...

Nowe smutki dzień po dniu

Do drzwi kołaczą,

A ty mi powtarzasz znów,

Że słowa i tak nic nie znaczą

Zapomniałeś?^[1]