Są słowa konieczne w miłości, jak ramy

Wokół marzenia i snów.

My wszyscy inaczej po szczęście sięgamy

Formułą tych samych słów.

Tak samo zaczyna się wciąż ta gra szalona

Zawsze to pierwszy jest znak,

Że on jej się pyta, czy go pokocha ona,

Ona powiada, że tak.

Czasami, że może, bardzo rzadko, że nie,

Najczęściej zrazu jest dobrze, tylko potem jest źle.

I kto by domyśleć się mógł z tych kilku słów

Że to już jest szczęście?

Kto wie?

I potem już każdy swój los jakiś ma,

Spleciony z uśmiechów i łez

I czasem się miłość rozwiewa, jak mgła...

To w piosence nazywa się „kres”

I kiedy się kończy znów są pod ręką słowa

Zawsze jednakie i znów

On mówi po prostu: to już, to już, bądź zdrowa

Ona powiada: bądź zdrów.

Czasami rozpłaczą się, choć bywa, że nie

Najczęściej później jest dobrze, w pierwszej chwili jest źle.

I kto by pomyślał, że to, że ta rozmowa

Że to tragedje są dwie...^[1]