Niby luksusy, blichtr i blask

to nie ja, nie mój smak

szkodliwe związki, gęsty smog

duszę się, nie ma cię

chwyta za gardło, miotam się

a ja wciąż ciebie chcę

sama ja, nie ma cię, ciebie chcę

czule pocałuj, pieść

bloki z płyty szarej jak zmierzch

w labiryncie wind pięter szept

na posadzce z lastriko ja

i układam się w schodów kształt

perspektywa na miasto we mgle

na betonie przewracam się

patrzę w lustro, filtruję tlen

wizja ciebie oddychać chcę

niby luksusy, blichtr i blask...

autobusu warkot i brzdęk

w rytm barierek wiruję, mknę

na siedzeniach w print wtapiam się

i udaję, że znikam w tle

na chodnikach topiony śnieg

ja wysiadam, zapadam się w biel

oczy mokre, czułości gest

wizją ciebie oddychać chcę

niby luksusy...^[1]