Pod prąd wąwozem w twarz ognistym wiatrom

Po końskie brzuchy w nurt płynącej lawy

Prze szwoleżerów łatwopalny szwadron

Gardła armatnie kolanami dławić

W mokry mrok topi głowy szwoleżerów

Deszcz gliny ziemi i rozbitej skały

Ci co polegną – pójdą w bohatery

Ci co przeżyją – pójdą w generały

Potem twarz z ognia jeszcze nieobeschłą

Będą musieli w szczere giąć uśmiechy

Z oczu wymazać swoją hardą przeszłość

Uszy nastawiać na szeptów oddechy

Zwycięskie piersi obciążą ordery

I wstęgi spłyną z ramion sytych chwały

Ci co polegli – idą w bohatery

Ci co przeżyli – idą w generały

Potem zaś czyści w paradnych mundurach

Galopem w wąwóz wielkiej polityki

Gdzie w deszczu złota i kadzideł chmurach

Pióra miast armat państw krzyżują szyki

I tylko paru nie minie pokuta

W mrowisku lękiem karmionych koterii

I nieść będą ciężar wytrząśniętej z buta

Grudki zaschniętej gliny Somosierry

Ale twarz z ognia jeszcze nieobeschłą

Będą musieli w szczere giąć uśmiechy

Z oczu wymazać swoją hardą przeszłość

Uszy nastawić na szeptów oddechy

Nie ten umiera co właśnie umiera

Lecz ten co żyjąc w martwej kroczy chwale

Więc ci co polegli – poszli w bohatery

Ci co przeżyli – muszą walczyć dalej^[1]