Haniebnym marnotrawstwem sił ducha i ciała

Jest żądza, gdy osiąga cel; przedtem zaś skłania

Do kłamstw, morderstw, podłości – zaborcza, zuchwała,

Dzika, sroga, niegodna krztyny zaufania;

Ledwie rozkosz przyniesie, już czyni ją wstrętem;

Ledwie w obłędnych łowach dopadnie zwierzyny –

Z obłędną nienawiścią widzi w niej przynętę,

Co szaleństwem skaziła jej plany i czyny:

Burzy się, gdy chce posiąść i gdy już posiada;

Sama szalona, chętkom folguje szalonym;

Jęk szczęścia, ledwie zabrzmiał, przemienia w jęk: „Biada!”.

Marzenie w jednej chwili czyni snem prześnionym.

Wszystko to wiemy; lecz choć wiemy, wciąż nas wściekła

Żądza, raj obiecując, wiedzie w otchłań piekła.^[1]