Los okrutny, los niestały,

Dziwne wyrabia igrzyska;

Raz nas wznosi na szczyt chwały,

A drugi raz na dół ciska.

Nie mądry, kto mu dowierza,

Kto się rozumu nie radzi;

Najczęściej wtenczas uderza,

Kiedy do szczytu prowadzi!

Jak piłką igrają dzieci.

Tak nami igra los właśnie,

Dziś nam nadzieja zaświeci

A jutro znowu zagaśnie.

Lecz choć pogrom z góry runie,

Mąż się bardziej w słabość zbroi;

Bije piorun po piorunie

On jak dąb stuletni stoi!

Im więcej nieszczęść w szeregu,

Tem mężniej kieruj twą nawą;

Milo jest stanąć u brzegu,

Lub też utonąć ze sławą.

Ja także, chociaż już tonę,

I lądu dojrzeć nie mogę,

Mimo żywioły zwichrzone

Na ślepo puszczam się w drogę.^[1]