Jest świat na zewnątrz i nic tam po nas

To zawsze kończy się upadkiem

Jest rozpacz idealnie słona

Są kłamstwa idealnie gładkie

Więc w akustycznym pudle duszy

My pogubieni i niepewni

Szeptem (bo ściany mają uszy)

Składamy nasz domowy śpiewnik

Tu nikt nie patrzy nam na ręce

Tu wszystkie fakty zna poduszka

Od lustra nikt nie widział więcej

A jak polegać to na łóżkach

Tu czujesz bliskość każdej rzeczy

Znasz ich oddanie oraz siłę

Tu stół poddańczo zgina plecy

I krzesło nas całuje w tyłek

Jest świat na zewnątrz – nic tam po nas

To zawsze kończy się upadkiem

Jest rozpacz idealnie słona

Są kłamstwa idealnie gładkie

Więc w akustycznym pudle duszy

My pogubieni i niepewni

Szeptem (bo ściany mają uszy)

Składamy nasz domowy śpiewnik

Pogruchotani jak na rafach

Wracamy tutaj lizać rany

Gdzie swojskie tango gra nam szafa

I kran nam kapie synkopami

Blask aureoli święty spokój

Tutaj nie bawią lepkie cuda

A świat zewnętrzny ma na oku

Chłodno wpatrzony we drzwi judasz

Tu nikt nie patrzy nam na ręce

Tu wszystkie fakty zna poduszka

Od lustra nikt nie widział więcej

A jak polegać to na łóżkach

Tu czujesz bliskość każdej rzeczy

Znasz ich oddanie oraz siłę

Tu stół poddańczo zgina plecy

I krzesło nas całuje w tyłek

Więc w akustycznym pudle duszy

My pogubieni i niepewni

Szeptem (bo ściany mają uszy)

Składamy nasz domowy śpiewnik^[1]