Gdybym był jak parku tego król

Świat malował w szerz i wzdłuż

Świąt nie czekałbym

Na ławkę wszedł

Krzyknął z niej

By słyszał lud

Śnij spokojnie, świecie mój

Gdybym troskę wzbudził o mój stan

Sen wariata tyle wart, co sen

Każdy panem świata swego jest

Świat kołysze swój u stóp

Śnij spokojnie, świecie mój

Bo prawdy i baśnie i wielkie fantazje

Są zawsze tylko snem

Póki ktoś na ławkę zechce wejść

Nad oparcia ciepły punkt

I wykrzyczeć, co mu w duszy gra

A kiedy niegotowy lud

Zejść położyć się do snu

Bo prawdy i baśnie i wielkie fantazje

Są zawsze tylko snem

Póki więcej z siebie nie chcesz dać

Świat malować w szerz i wzdłuż

Świąt nie czekać

Na swą ławkę wejść

Krzyknąć z niej

By słyszał lud

Śpij spokojnie, świecie mój^[1]