Stary, siwy blues

Na drinka do mnie wpadł,

Razem ze mną siadł

Przy stole.

Z torby wyjął chleb,

Uśmiechnął się spod rzęs,

Potem szepnął: – Ej,

Taki dom, bracie to dobra rzecz!

Nucił stary hit,

Pociągnął z flaszki łyk,

Czuł się, jakby był

U siebie.

Rzucił jakiś żart

A potem nagle wstał,

Ręką dał mi znak,

Schwycił płaszcz i jak wszedł, zniknął tak.

Dobrze mieć taki luz, wielki luz

I żyć jak blues,

Na głos śmiać się wciąż – do łez.

Luz, wielki luz

I taki gest,

By móc zawsze wyjść na plus.

Stary, siwy blues

W kapocie pełnej łat,

Włóczy się jak wiatr –

– Bez celu.

Jedno tylko wie:

Jak długo wino w szkle,

Póki łyk na dnie,

Wszystko gra, szkoda słów, nie jest źle!

Dobrze mieć taki luz, wielki luz

I żyć jak blues,

Na głos śmiać się wciąż – do łez.

Luz, wielki luz

I taki gest,

By móc zawsze wyjść na plus.^[1]