Przedostała się w parszywy czas

Przez ulice zakażone bezradnością dni

Przez korytarz betonowych spraw

Pewność że my

Mimo wszystkich nieprzespanych nocy

Mimo prawdy porzuconej na rozstajach dróg

Potrafimy w rzeczywisty sposób

Znaleźć się już

W domu będzie ogień

A do domu proste drogi

Wiodą słusznie moje stopy

Nie zabraknie mi sił

Czas poplątał kroki

Jest łagodny i beztroski

Ma zielone kocie oczy

Tak samo jak Ty

Nauczyłem się umierać w sobie

Nauczyłem się ukrywać cały strach

Nie do wiary że tak bardzo płonę

Nie do wiary że rozumiem każdy znak

Zapomniałem że od kilku lat

Wszyscy giną jakby nigdy ich nie miało być

W stu tysiącach jednakowych miast

Giną jak psy

Dobre niebo kiedy wszyscy śpią

Pochlipuje modlitwami niestrudzonych ust

Tylko błagam nie załamuj rąk

Chroni nas Bóg

Ja mógłbym tyle słów utoczyć

Krągłych i beztroskich

Ze słonego ciasta zmierzchów

Jeśli zechcesz je znać

Wzrok przekroczył linię

Horyzontu aby zginąć

A Ty przy mnie śpisz i żyjesz

Nieodległa w snach

Nauczyłem się...

To ja, ten sam

Od tylu lat, sam

Bo Ciebie mi brak

Ciebie mi brak

Bo Ciebie mi brak

Ciebie mi brak

To ja, ten sam

Od tylu lat, sam

Czekam^[1]