Świat srogi, świat przewrotny,

Na opak wszystko idzie;

Kto nie wart, pan stokrotny

A człek poczciwy w biedzie.

Lecz rozum górę bierze,

Tem sobie życie słodzę;

I ja porosnę w pierze,

Choć dziś bez butów chodzę.

Nie mądry, kto wśród drogi,

Z przestrachu traci męstwo;

Im sroższe cierpienia, głogi,

Tem słodsze jest zwycięstwo.

Na górze mieszka Sława,

A szczęście jeszcze wyżej;

Lecz gdy chęć nie ustawa,

Wnet się człek do niej zbliży,

Im sroższy los go nęka,

Tem mężniej stać mu trzeba;

Kto podle przed nim klęka,

Ten niewart względów Nieba.

Mnie, chociaż głód dojmuje,

Lecz duszy mej nie szkodzi;

Śpiewaniem biedę truję,

Wesołość troski słodzi.^[3]