Co mi tam blask fortuny i zaszczyty,

Sławy złudny smak, światła wielkich sal?

Nie chcę nic, byle tylko zostać przy tym,

Co łaskawie mi los w prezencie dał.

Co mi tam – byle z forsą do pierwszego

I nadziei ślad w oczach, zamiast łez...

Swoje wiem, ale komu co do tego,

Że nie wierzę już w żaden wielki gest.

Świata nie naprawię, nie zbawię

Od wielkich burz,

Niech beze mnie dalej toczy się w dół!

Świata nie naprawię, nie zbawię –

– Co mi do tego?

Zresztą za późno już...

Co mi tam, byle przeżyć to, co moje,

Nie pisane mi granie wielkich ról.

Nie wiem jak przez to życie iść przebojem

I jak wierzyć wciąż, że się zdarzy cud.

Co mi tam, niech się zresztą co chce dzieje,

Nie potrafię już chyba inną być.

Gdy mi źle, z przeciwności w głos się śmieję

I przysięgam, że łatwiej mi z tym żyć.

Świata nie naprawię, nie zbawię

Od wielkich burz,

Niech beze mnie dalej toczy się w dół!

Świata nie naprawię, nie zbawię –

– Co mi do tego?

Zresztą za późno już...^[1]