Był blady jak niebo – bez cienia uśmiechu,

Jak wicher do lotu się rwał.

Zapragnął spróbować, sam sobie na przekór,

Więc stanął na szczycie wśród skał.

Szum morza złowieszczy dobiegał z oddali,

Jak gdyby miał skończyć się świat,

On jednak nie widział ni burzy ni fali,

Gdy skrzydła rozwijał na wiatr.

Szalony Ikar –

– Uwierzył w siłę swoich rąk!

Szalony Ikar –

– Przekroczyć chciał zaklęty krąg –

– Szalony Ikar...

Na oścież ramiona otworzył do lotu,

Choć serce wypełniał mu strach,

Lecz wiedział, że musi, że wreszcie jest gotów,

Że wolność ryzyka ma smak.

Wciąż wyżej i wyżej do słońca szybował,

Aż zniknął i spłonął jak ćma...

(...Tak wielu Ikarów się rodzi od nowa,

A lot ich szaleńczy wciąż trwa...)

Szalony Ikar...^[1]