Zmęczony o świcie zaczyna znów życie,

Szczęśliwy, że może do pracy;

Za marne dwa grosze zarywa wciąż noce

Choć przecież być miało inaczej...

Dzieciaki spłakane zostały znów same,

Bo matka gdzieś sprząta u ludzi

I płacze wieczorem: tu wszystko jest chore,

Ach, gdyby się rano nie zbudzić...

Niepotrzebny już nikomu,

Chociaż wolny, w własnym domu,

Chociaż przetrwał wszystkie burze i zakręty,

Ani sławy, ani chwały

Przecie wielki, choć tak mały –

– Pospolity szary człowiek, polski święty...

A przecież wierzyli, że będą tak żyli,

Jak nieraz po nocach się śniło...

Tak długo czekali i biedni zostali,

By innym jak w niebie się żyło.

Dziś tylko już godnie – miesiące, tygodnie,

Na cud nad głowami czekają;

I tak to się kręci a oni – choć święci –

Nie trafią stąd nigdy do raju...

Niepotrzebny już nikomu,

Chociaż wolny, w własnym domu,

Chociaż przetrwał wszystkie burze i zakręty,

Ani sławy, ani chwały

Przecie wielki, choć tak mały –

– Pospolity szary człowiek, polski święty...^[1]