Hej...

Znowu w tłumie widzę Cię

Poznaję twoją twarz

Jesteś jak Sylvia Plath

Słodkich tęsknot i łez

Oczy pełne masz

W kieszeniach wiatr

Powikłany losu rys

Tkany z róż i ran

Pewnie ściągnął Cię tu

Snów wczorajszych fałsz

Może to już pora

Rozbić szklany klosz

Pod którym chowasz

Rozczarowań stos

Zaczniesz żyć od nowa

Gdy zrozumiesz, że

Życie nie jest fair

Nigdy nie gra fair

Hej, hej...

Nigdy nie gra fair

Hej, hej...

Hej...

Nie ma po co dalej biec

Robić pustych mil

Tu i teraz jest tym

Co w tej drodze liczy się

Noś korale z chwil

Nie powiem Ci

Co usłyszysz kiedy już

Pojmiesz ciszy szept

Prawda znajdzie Cię tam

Gdzie nie szukasz jej

Może to już pora

Rozbić szklany klosz

Ten, pod którym chowasz

Rozczarowań stos

Zaczniesz żyć od nowa

Gdy zrozumiesz, że

Życie nie jest fair

Nigdy nie gra fair

Hej, hej...

Nigdy nie gra fair

Hej, hej...

Jest melodią ulotną i snem

Wielką falą i perłą na dnie

Smugą światła, wołaniem we mgle

Jest poezją, bólem co rwie

Złotym piaskiem i kurzem gdzieś w tle

Lotem w chmurach i tańcem po szkle

Sumą wzruszeń, zwycięstw i klęsk

Jest czym pragniesz i tym, czego chcesz

Jest melodią ulotną i snem

Wielką falą i perłą na dnie

Smugą światła, wołaniem we mgle

Super filmem z napisem The End

Hej, hej... Przytul mocno je

Hej, hej... Chociaż nie gra fair

Hej, hej... Przytul mocno je

Hej, hej...

Hej...

Znowu w lustrze widzę Cię

Poznaję Twoją twarz^[1]