Trzynaście lat pechowy wiek

idę na rozstrzelanie

piaszczysta droga w oddali las

popatrz to tam się stanie

Umiem rysować i lubię to

maluję więc anioły

zebrało się gryzmołów mych

na strychu od stodoły

W zeszłą niedzielę nie wiem skąd

czasem coś w mózgu wierci

narysowałem taką twarz

z podpisem - anioł śmierci

Już blisko las - kończy się czas

ktoś daje mi gorzałkę

spokojne lato czterdzieści dwa

idziemy na rozwałkę

Z niejasnych przyczyn jeden szwab

wyciąga mnie z tej grupy

zwraca papiery i każe iść

natychmiast do chałupy

Jak cielę patrzę w jego twarz

znaną mi gdzieś z pamięci

biegnę na strych - na wierzchu szkic

to on - mój anioł śmierci^[1]